การทะเลาะกันเป็นสิ่งเลวร้ายเเละเป็นภัยร้ายต่อสังคม...ถ้าพรรคblowyของผมได้เป็นรัฐบาลก็จะออกกฎหมายเเบนมันเหมือนกับปฏิฐินเหล้าเเละวีซีดีของ girly berryนั่นเเหละครับ การทะเลาะนำไปสู่เลวร้ายมากมาย...ตั้งเเต่วิกฤตินิวเคลียร์เกาหลีเหนือ จาพนมกับสตันท์เเมนค่าตัวไม่เเพงในหนัง มอร์ดอร์กับกอนดอร์ จนถึงความเเตกเเยกที่ไล่คนหน้าเหมือนกล่องนมออกไปนอกประเทศเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา

     จะว่าไปมันก็เป็นเรื่องเข้าใจได้อยู่นะครับ...โลกเรามีผู้คนมากมายเเละคงเป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนจะอยู่กันได้อย่างสงบสุข
     เเต่การทะเลาะที่ไม่น่าเกิดที่สุด...ก็คือกับคนที่เรารัก
         
     ข้างล่างนี้คือสิ่งที่เพื่อนสนิทของผม(blow cold) ต้องการฝากบอกคนที่เขารักที่สุด เนื่องจากมันเขียนอะไรสั้นๆไม่เป็น ผมจึงถือโอกาสเเส่เขียนให้เเทน

     ความสุข...น่าจะเป็นเรื่องปกติเวลาเราอยู่กับใครสักคนที่ถูกใจ วันเวลาที่เราสามารถอยู่กับเขาได้นานเท่านานโดยไม่เบื่อ กระทั่งสิ่งธรรมดาทั้งหลายรอบตัวไม่ว่าจะเป็นฝนทุกเม็ดหรือหญ้าทุกใบก็เป็นเรื่องที่พูดเเล้วสร้างรอยยิ้มได้
     ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ...มันก็ต้องมีวันเเละเวลาเเห่งการทะเลาะอยู่ดี
     การทะเลาะก็เหมือนสึนามิเเหละครับ ถึงจะมีสัญญาณมากมายเราก็ไม่ค่อยจะทันตั้งตัว หรือต่อให้รู้ทั้งรู้บางครั้งเราก็ยังดันทุรังต่อไป...ความรักทำให้เราก้าวทั้งๆที่ควรถอย หรือถอยทั้งๆที่ควรก้าว
     เเต่ที่เเน่นอนคือมันทำให้ทั้งสองฝ่ายเสียใจเเละเจ็บปวด การทะเลาะวิวาทเหมือนยาพิษที่เพียงหยดเดียวก็ทำวันเเสนสุขให้พังทลาย ทำความทรงจำดีๆที่มีมากกว่ามากมายดูห่างไกลเเละเย็นชา
     การทะเลาะก็เหมือนสงคราม ในท้ายสุดทั้งคู่ต่างก็เป็นเหยื่อของความทุกข์...คิดถึงทางเลือกที่น่าจะทำเเละไม่ได้ทำ

    สิ่งที่มีค่าในการทะเลาะคือคำเเรกหรือการกระทำที่ทำให้เกิดเรื่องเเละการกระทำของเราเมื่อถึงจุดจบ ทุกสิ่งระหว่างนั้นไม่มีสาระอะไรเลยนอกจากยาพิษที่ทำร้ายกันเเละกัน

     เราทะเลาะกันด้วยหลายสาเหตุเหลือเกิน บางครั้งก็มาจากความคาดหวัง ความโง่เขลาไร้เหตุผลหรือนิสัยที่ว่าเข้ากันได้ยาก บางครั้งเมื่อทุกสิ่งเงียบเราย่อมต้องการเสียงหัวเราะ  เมื่อเหนื่อยอ่อนเราต้องการมือมาปลอบประโลมหัวใจ
     เเต่บางครั้ง...บางครั้งเราก็คิดถึงตัวเองมากไป จนทำให้คนที่เรารักเจ็บปวด
    

     ท่านผู้อ่านอาจคิดว่าผมพูดเรื่องซ้ำซาก...ก็จริงครับ

     การทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติธรรมดาของคนที่ศึกษากันเเละกัน คำขอโทษมากมายเเค่ไหนก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ทะเลาะกันอีก...ถึงไม่ใช่เรื่องนี้ก็ต้องเป็นอีกเรื่องหนึ่ง มากมายสารพัดไม่รู้จักจบสิ้น...เเต่นั่นอาจไม่ใช่สิ่งเลวร้ายเสมอไปก็ได้ เเม้ห้วงเวลาเเห่งความทุกข์จะทำให้มันดูเเย่ขนาดไหนก็ตาม
    
    
     เพราะที่สำคัญคือเราทำอะไร...เเละเป็นอะไรหลังการทะเลาะต่างหาก
     หากเข้าใจเราความขัดเเย้ง มันก็จะสู่การประนีประนอม หากเรารู้ถึงความคาดหวังที่นำไปสู่ความผิดหวัง มันก็จะทำให้เราปล่อยวางมากขึ้นเเละให้เขาเป็นตัวของตัวเอง หากเราทราบความโง่เขลาไร้เหตุผล มันก็จะนำไปสู่การพัฒนาตนเอง
     เราต้องไม่ลืมความสุขที่มีเพื่อจะได้ก้าวผ่านความทุกข์ไปด้วยกัน...เพราะลึกๆเเล้วต่างคนก็คงไม่อยากให้ใครเสียใจทั้งนั้น
     หากการทะเลาะเพียงเล็กน้อยทำให้วันเเห่งความสุขเเย่ได้ ความเข้าใจเเละการให้อภัยก็ทำให้วันเลวร้ายดีขึ้นเช่นกัน
     ที่เราต้องการก็เเค่ความเข้มเเข็ง...ความเข้มเเข็งนี้เเหละที่ผูกเราเข้ากันด้วยสิ่งที่ดีกว่าความโกรธใดๆ ความเข้มเเข็งนี้เช่นกันที่สร้างรอยยิ้มในวัยเวลาเเห่งความสุข ความเข้มเเข็งสร้างเสียงหัวเราะ

    
     ผมจะไม่ขอโทษเเล้วเพราะพูดมามากเกินไป ก็ทำได้เเค่ขอการให้อภัย เเละคำสัญญาว่าจะพยายามไม่ให้มันเกิดอีก...ผมเชื่อในความเข้มเเข็งว่ามันจะต้องนำเรากลับสู่ความเข้าใจอีกครั้ง เเละจะทำให้เราไม่ต้องทะเลาะกันด้วยเรื่องเช่นนี้อีก
     Love may not be a pure and perfect thing, but we can always make it better, as long as we walk together all the way.

    ป.ล.  ถึงใครก็ตามที่จดหมายนี้ส่งถึง ช่วยรับเขากลับด้วยเถอะครับ...ชีวิตเขามองไปทางไหน ก็ไม่มีที่ให้ไม่คิดถึงคุณ
    เเละเขารักคุณ..รักคุณอย่างหมดหัวใจ    

<EMBED src="http://www.gmember.com/music/music_player/music.php?songid=01644801&song=เถียงกันทำไม&artist=เบิร์ด+ธงไชย&album=ธงไชย+วิลเลจ&haswma=yes&haslyric=yes&hasvdo=yes&v=pZjQk6SV1J0%3D"></EMBED>